یا اباذر اعبد الله کانک تراه، فان کنت لا تراه فانه یراک.[1]
ای اباذر! آن چنان خدا را بندگی و عبادت کن که گویی او را پیش دیده خود می بینی که اگر تو خدا را نمی توانی ببینی بی شک او تو را می بینید.
یار نزدیک تر از من به من است
وین عجب تر که من از خود دورم
چه کنم با که توان گفت که دوست
در کنار من و من مهجورم
[1] . ( بحارالانوار،ج74،ص 75)